Archivo de la categoría: Sin categoría

NON SOMOS COUSAS

Se hai unha virtude que para nos e a primeira, a que lle damos mais importancia, non e outra ca do traballo. Ser boa persoa quere dicir ser traballador. Canto mais mellor. Por iso o que pode gabase de que ninguen lle deu nada: todo o seu e froito da suor da sua fronte. Ninguen regala nada: o traballo fai o home. Cadaquen e o que ten e ten o que obtivo do seu traballo. Somos o que temos. O que non traballou non e nada.

¿E certo que somos o que temos? A sabedoria deste mundo teno por certo. A sabedoria de Deus, poren, revelanos outra cousa: que non somos cousas senon persoas. Se temos cousas que son o froito do noso esforzo e somos o que temos, daquela somos cousas nos tamen. Somos vidas espalladas entre cousas: a nosa casa, os noso choio, a nosa saude, o noso coche, as nosas preocupacions, os nosos plans, os nosos medos, a nosa xente…Ora ben, ¿quen son eu de feito? ¿Quen e o que ten as cousas da miña vida? Pertencenme todas as miñas cousas pero ¿a quen lle pertenzo eu?

«Camiñando pola ribeira do mar de Galilea -lemos no Evanxeo-, Xesus viu a Simon e mais a Andrés, seu irman, largando o aparello no mar, e dixolles:
-Vide comigo e fareivos pescadores de homes.
E deixando de contado o aparello, seguirono». Aqueles pescadores andaban espallados no seu traballo, nos seus aparellos e cousas cotias. A sua vida era o traballo a beira do mar de Galilea. O que tiñan era froito do seu traballo. Ata que Xesus pasou xunta deles e chamounos. Enton comprenderon de contado que non eran o que tiñan. Ao seguiren a Xesus e deixaren os aparellos e as preocupacions da sua vida cotia aprenderennos a nosoutros, homes e mulleres do noso tempo, que non somos cousas. Somos persoas. Persoa quere dicir llamado. O que escoita a chamada de Xesus na sua vida atopa a sua verdadeira identidade.

Atopaa: isto e a cerna da cuestion. Cadaquen chega a ser o que e grazas o que ten. Unha vida e un camiño. Ao comezo do camiño ninguen e nada, ninguen ten nada. Ao final dunha vida, no entanto, chegamos a ser o que non fomos e a ter o que non tivemos. Non e o mesmo cando pensamos na chamada de Xesus ao seu seguimento. O vencello coa persoa e o a sorte de Xesus e o mesmo o primeiro co final. O vencello coa persoa de Xesus fainos persoas dunha vez para sempre.

Non e froito dun camiño de medranza persoal, sicoloxico ou espiritual. Non e froito do esforzo e da medra. Non somos nos os que eliximos a Xesus. Somos nos os elixidos, coma Simon ou Andres, Santiago ou Xoan, a beira do mar de Galilea. Ali mesmo somos nos tamen elixidos e atopados.

Xa non somos daquela vidas espalladas entre cousas obtidas coma froito da suor da nosa fronte. Somos persoas. Unha cousa acabase deixando por outra a beira do mar deste mundo. Unha persoa, en troques, non e unha cousa. Non se deixa por outra. A sua sorte non e ser esquecida a beira do mar. E porse en camiño con Xesus. Para cadaquen, poren, O Señor ten unha voz e unha faciana…

Escrito por V.M.P

Nun intre

Deja un comentario

Todo o que podemos saber doutro ou de nos mesmos sabemolo nun intre. Chega e abonda un intre para saber quen e cadaquen. Non e tan certo que polos seus feitos sabese quen e quen de verdade como o e que abonda un intre para sabelo. O intre fala por si mesmo. Non precisa de feitos nin de palabras para dicilo todo. Non so saben falar ben ou facer cousas boas os fillos da luz. Tamen os fillos das tebras saben falar e facer. Pero o que non saben facer os fillos das tebras e darlle unha resposta o intre, que fala por si mesmo: sen feitos nin verbas.

Pasou Xesus perante Xoan e dous discipulos seus. Non pasou falando do Reino nin facendo milagres. Pasou silandeiro, coma un home calquera. E Xoan soubo darlle resposta o intre no que Xesus pasou sen palabras nin feitos: «Velai o año de Deus». Axiña que oiron os seus discípulos a resposta do mestre «foron detras de Xesus»: tamen eles souberon dala sua resposta. Virouse Xesus, vendo que o seguian, e preguntoulles enton os discípulos: «¿Que buscades?». A pregunta foi, no fondo, outra resposta: a de Xesus o ver que lle seguian. Eles, daquela, responderon no mesmo momento: «¿onde paras?». E recibiron a resposta que xa coñecemos: «vide e veredes».

Eles foron onde paraba e quedaron con El aquel día. Do que pasou entre os discípulos e Xesus o dia enteiro non temos escrito. En troques, sabemos a hora xusta na que tivo lugar o encontro entre Xesus e os discípulos: «era contra as catro da tarde». Outra vez o intre, que fala por si mesmo: sen feitos nin verbas. Nun día enteiro podense dicir e facer moitas cousas. Ningunha delas lle chama a atencion o autor do Evanxeo. Ningunha delas ten a forza do intre. Chega e abonda para saber quen e cadaquen. Require de nos unha resposta. Na resposta vai a vida enteira. E coma un resumo dela.

Cando un daqueles discipulos foi levar o seu irman en presenza de Xesus dixolle o Salvador: «Ti es Simón, o fillo de Xoan. Ti haste chamar Kefas». Non lle deu tempo a Simon a dicir ou facer cousa algunha. Chegoulle estar ali naquel intre en presenza de Xesus. Chegoulle estar onde tiña que estar: ali, xunto de Xesus. Mais nada. Nos teimamos en facer moitas cousas das que, de feito, ninguen precisa. Teimamos en facer moitos esforzos por adiviñar o que a vida ou a fe require de nos neste mundo. Unha soa cousa, poren, e abonda: dar resposta o intre no que Xesus pasa perante nos e, se cadra, non o vemos. Ou non queremos velo. Nun intre mudou a vida de Simón. E nun intre pode mudar tamen a nosa vida.

Escrito por V.M.P

Santos da outra banda

Deja un comentario

Con duas clases de santos teñome eu atopado na vida. Da primeira moitos mais que da segunda. Por unha banda teñome atopado con aqueles dos que a xente fala marabillas. Das suas calidades, feitos e verbas, sona e milagres. Se un se mira no seu espello verase cativeiro de todo. O mundo non fala de calquera. Fala dos mellores para ben e mais para mal. Pero eu destes non falo. Imitandoos sei de non poucos que, co tempo, converteronse no que non eran e non chegaron a ser aquilo ao que estaban chamados: santos da outra banda.

Santos da outra banda son os que non son coñecidos polos seus feitos senon polos seus froitos. Como da flor sae o froito e recollense da arbore os froitos e non as flores, dos santos da outra banda lembranse os seus froitos mais ainda cos seus feitos. O mesmo Salvador do mundo comezou o seu ministerio poñendose nas mans dun destes santos, Xoan o Bautista. Xoan non pasou a historia polos seus grandes feitos senón por prepararlle o camiño ao Señor. De feito, non so a El. Tamen llelo preparou dalgunha maneira a cantos acudiron ao Xordan para recibiren o bautismo na auga coma sinal de conversion e perdoanza. Ian xunta del homes podentes de Xudea e Xerusalem e a todos lles dicia o mesmo: que abrisen aos outros os camiños que eles mesmos lles pecharan.

Velaqui os froitos de conversion que Xoan o primeiro e logo Xesus agardan de nos. Non grandes feitos dos que a xente poida falar senon pequenos xestos de acollemento ao que ven xunta de nos e agarda unha oportunidade, un camiño, unha palabra de alento. Se o Salvador do mundo se puxo na ringleira dos pecadores a outra banda do Xordan, onde Xoan bautizaba, non foi senon para que ali mesmo, no medio das augas, o Espirito Santo dixera aquilo que nel, cabeza da Igrexa, dirase tamen dos seus membros:
«Ti elo meu fillo benquerido, o meu predilecto» (Mc 1, 11)

Escrito por V.M.P

Adiós 2020, bienvenido 2021

Deja un comentario

Pedro Antonio de Alarcón en una hermosa meditación -eso solo es un estracto- de Año Nuevo, escrita hace más de siglo y medio

»—¡No han muerto, no —decíais—, ni los seres que lloro ni las virtudes que no practico! ¡No han muerto ni mi fe, ni mi entusiasmo, ni mis padres y maestros, ni mis amigos y mis amores! ¡No han muerto, no, mi inocencia, mi esperanza, mis creencias, mi alma, en fin! ¡Mentira y vanidad es cuanto ansié en la tierra: mentira y vanidad aquella vida; mentira y vanidad son el poder y las riquezas y los honores; pero mi alma, pero mi llanto, pero mi Dios no son ni vanidad ni mentira!

»Supongamos que en este momento dieron las doce los relojes de Madrid. ¡Era Año Nuevo! Pero los muertos no añadieron un guarismo a la losa de su sepultura, ni los astros brillaron más ni menos que el día de la Creación. Entonces dijisteis:

»—Para las tumbas y para el cielo, el tiempo no tiene medida. El alma carece de edad; y, mientras caen deshechos los ídolos de barro que erige la soberbia del hombre, el espíritu se purifica en el destierro para asistir al banquete de la Inmortalidad. El tiempo es el verdugo del que duda y el amigo del que espera.

Adiós 2020. Bienvenido 2021.
Que Dios nos acompañe en este nuevo año.

Na escolar do amor

Deja un comentario

«Xa os meus ollos viron o teu Salvador» (Lc 2, 22 y ss.)

Cando chegou o tempo da purificación, Maria e Xosé levaron o seu neno a Xerusalem para llo presentaren ao Señor conforme a lei de Moisés. Non foron ao templo como quen vai cumprir un mandado. Foron movidos polo Espirito Santo. A lei manda pero non axuda a cumprilo mandado.

Quen axuda, move e fai mais doado o cumprimento da lei e o Espiritu Santo. A vida e as obrigas de cadaquen fanse mais doadas cando un atopa no seu camiño o sorriso e o acollemento de outro que ten tamen a sua vida e as suas obrigas. E o que lles pasou aos pais de Xesus ao chegarem ao templo co neno no colo.

Saiulles ao encontro o vello Simeon, que viña ao templo movido tamen polo Espirito Santo.»Para o xusto non foi posta a lei», escribiu Santo Agostiño nun dos seus mais fondos tratados. E ben certo. A lei non foi posta para o xusto porque o xusto ben sabe o que ten que facer e faino con xeito. Non o fai porque a lei llo mande. Faino porque o amor lle move a facer o que a lei lle manda.

Sempre houbo e habera leis inxustas. Para o xusto, poren, non hai lei, nin xusta nin inxusta. O xusto sabe o que ten que facer. E cando. E onde. A sua lei non está escrita fora do seu corazón. Ali o Espirito do amor, o Espirito de Xesus, escribiuna con verbas inefabeis, verbas que non se poden dicir nin ouvir. A vida mesma fala con elas. E o que teña oido para oilas que as oia.A lei e o criado, o pedagogo, segundo os Pais da Igrexa, que leva o neno a escola.

A escola e o Espirito do amor, o Espirito de Xesús, que axuda, move e fai doado o cumprimento da lei. Cando o criado chega a escola termando do neno, o cativo xa non o e. Xa e un home: alguen que sabe o que ten que facer e faino. Vaise enton o criado. Fica o home. Cando o vello Simeon sae ao encontro dos pais de Xesus no adro do templo, chega xunto deles, colle o cativo nas mans e sabe, naquel mesmo intre, que pode acougar. Coa sua cantiga de louvanza ainda hoxe a Igrexa remata, a noitiña, a sua pregaria cotia: «Agora podes, Señor, despedir en paz o teu servo…».

A vida e as súas obrigas fanse doados cando chegamos a escola do amor, alí onde atopamos o sorriso e o acollemento do que terma de nós e vaise logo…

Escrito por V.M.P

A persoa máis libre do mundo

Deja un comentario

«O Señor está contigo» (Lc 1, 28)

Os sicólogos axudannos a dicir que non. Segundo eles dicir que non non é doado. Doado é dicir que si a todo ou a todos, por medo a dicilo que verdadeiramente pensamos, ou sexa, que non. Non sei se é por iso que oporse ou estar en desacordo -dicir que non- semella hoxe un dereito fundamental do que depende a saúde do noso sistema de liberdades. Para sermos libres temos que ter dereito a dicir que non. Se non podemos dicilo non somos libres.

Pero eu non estou de acordo nisto cos sicólogos nin cos políticos. Eu coido que o dificil non é dicir que non. O difícil e dicir que sí. Dicir que non é certamente un dereito fundamental. Pero a liberdade non é so un dereito. A liberdade é moito mais ca un dereito. E a loita polos dereitos, o longo camiño que nos leva a sermos o que aínda non somos e a ter o que aínda non temos. Dicir que non non sempre ten consecuencias. Consecuencias tenas sempre dicir que sí. Dicir que sí podenos traer moitos problemas e complicacións. Pero é a nosa verdadeira liberdade. Os dereitos veñen despois da loita e o camiño que nos levou a sermos o que somos e a termos o que temos.

A Igrexa contempla na Virxe Maria e no misterio do seu «sí » a mensaxe do anxo Gabriel, a imaxe do que ela mesma quere ser no medio da xente: mensaxeira da liberdade que Cristo ven traer o mundo. O «sí» de Maria a mensaxe do anxo trouxo moitas complicacións a súa vida. Ela non vivía illada no seu mundo. Nazaré, a súa vila, Xosé, o home ao que estaba prometida, o feito de non ter aínda relación con él…todo isto e moitas outras circunstancias persoais que poderíamos imaxinar van facer fronte o seu «si» e a súa liberdade. Ainda é hoxe o dia no que son moitos os crentes para os que a virxindade de Maria é un conto.

Fronte a incredulidade, os ditos e os feitos sen xeito da xente do seu tempo e tamén do noso, as dificultades e os atrancos no camiño que levou a Maria a ser o que non era e a ter o que non tiña, o seu «sí » é testemuño dunha liberdade que non é deste mundo. Dicir que sí trouxolle moitos problemas. De feito, non podería dicilo senón fóra a chea de gracia, a persoa mais libre que neste mundo se viu. Os sicólogos e os políticos do noso tempo terían que aprender, coma ela, a dicir que sí, a chegar a acordos, a facer fronte as consecuencias de seren verdadeiramente libres.

Texto escrito por V.M.P

BIENVENIDA

1 respuesta

Queremos darte la bienvenida a ti, que eres miembro de la Unidad Pastoral de As Pontes a este nuevo espacio de comunicación y acercamiento a Dios. Porque esta página Web es mucho más que un espacio de información. Pretende ser una puerta, no virtual sino real, para que te sientas en tu casa, en la casa del Señor, en tu Parroquia, en nuestra Unidad Pastoral de As Pontes. Así pues, estás entrando por una puerta más de tu parroquia . Y te damos la bienvenida.

Aquí encontrarás datos para conocernos mejor y con los que pretendemos ser útiles. Pero nos gustaría que, sobre todo, encontraras a nuestro Señor “Jesucristo”, única razón por la que nuestra parroquia existe desde hace muchos años. Existe para evangelizar, para anunciar al Señor, para celebrar la Eucaristía y demás sacramentos, escuchar la Palabra de Dios y ayudar a los pobres, haciendo realidad las Bienaventuranzas. Y teniendo como Madre a la Santísima. Virgen María.

El Señor, que nos llama a la amistad con él y a la salvación, a la unidad y comprensión entre los hermanos, te invita a que entres en su casa. Y nosotros queremos que aquí te sientas en familia y en continua comunión con tu parroquia. Si no encuentras lo que buscas o si crees que falta algo , no dudes en ponerte en contacto personalmente con nosotros. Que Dios te bendiga.

Equipo sacerdotal de la UPA de As Pontes.